بندگانى مىباشد كه خلق فرموده است ايشان را براى به جا آوردن حوايج مردمان و قسم خورده است بر نفس خودش ، آنكه عذاب ننمايد ايشان را به آتش ، پس هروقت كه بشود روز قيامت و وقت حساب ، گذارده مىشود از براى ايشان منبرها و كرسيهايى از نور و بر روى آنها تقديس و تنزيه خداوند مىنمايند و ساير مردمان در حساب مىباشند و براى ايشان حساب نمىباشد . يعنى هرچند كه كافر به يكى از وجوه و معانى كه دانسته شد ، باشند و عدالت نمودن با مردمان ، اقدم ، اولى و افضل قضاء حوائج ايشان مىباشد بلكه بدون عدالت ، قضاء حوائج ممكن نيست و قضاء حوائج متفرع بر صفت عدل مىباشد . و از آن جمله اين حديث است كه « اسحق ابن عمّار روايت نموده است كه ايستاده بودم در برابر روى امام جعفر صادق عليه السّلام در نزد مقام ابراهيم عليه السّلام پس فرمود به من كه اى عمّار هركس كه طواف نمايد به اين خانه كعبه ، يك طواف را ، هرآينه مىنويسد خداوند و ثبت مىنمايد از براى او هزار حسنه و محو مىنمايد از او هزار سيئه و آزاد مىنمايد از جانب او هزار بنده و غرس مىنمايد از براى او هزار درخت در بهشت . پس عرض نمودم كه اينها همه براى كيست كه يك طواف را بنمايد ؟ پس فرمود بلى آيا خبر بدهم تو را به بهتر از آن ؟ گفتم بلى ، يا بن رسول اللّه ، پس فرمودند كه به جا آوردن حاجت مؤمن بهتر است از طواف و طواف تا آنكه شماره فرموده طواف را » « 1 » و الحمد للّه ربّ العالمين .

--> يوم القيمة خلوا مع اللّه يحدثهم و يحدثونه و الناس فى الحساب . . . » ( 1 ) . كافى ، ج 2 : 194 / 7